Intermezzo 3

Al weken zie ik op tegen vier vrije Paasdagen zonder bezoek. De overweging om naar huis te gaan -  zo kort voor het einde van mijn verblijf - lijkt niet logisch. Daarom zin ik op een goede invulling. 

Op Karfreitag maak ik een laatste grote wandeling hoog boven het meer van Davos. Die route had ik al een tijd op de kaart zien staan, zonder hem veroverd te hebben. Ik kom bezweet thuis, ga lezen in de Toverberg en voel me als Hans, die verlamt en afstompt in zijn leven 'boven'.
Terwijl Thomas Mann twee honderd pagina's besteedde aan de eerste drie weken van Hans' verblijf, gaan de jaren nu voorbij zonder dat er veel pagina's aan gewijd worden.

Jullie hebben wel gemerkt dat bij mij ook de tijd tussen de verhalen langer wordt - er is steeds minder te vertellen. Het werk gaat zijn gangetje, de wereld wordt kleiner, de tijd staat stiller.

Davos blijkt niet uit drie, maar uit zeven dorpen te bestaan. De laatste die ik nog moet veroveren is Monstein. Ze hebben er zelfs een bierbrouwerij. In dichte sneeuw en mist rijd ik de bergen in, drink een overheerlijk biertje met een groep aardige Zwitsers en glij de berg weer af met twee kratjes bier voor Sarah en Sophie.

Wat heb ik het meest mis tijdens mijn verblijf hier is fietsen en tuinieren.
Dat laatste is - al zou ik het willen - niet mogelijk hier. Het sneeuwt nog bijna dagelijks, en 's nachts vriest het dat het kraakt.

Dan maar een avontuur op de fiets! In Intermezzo 2 ontdekte ik hoe dichtbij Lichtenstein en Oostenrijk waren. Welke Zwitserse steden zijn nog de moeite waard? Ik lees in de krant dat de Zwitsers de grootste kunstverzamelaars van Europa zijn, en inderdaad - er worden treinkaartjes aangeboden naar tentoonstellingen in Bern, Zürich en Basel. 

Ik kan maar niet besluiten. De weersverwachting voor heel Zwitserland is slecht. In het voorjaar schijnt het hier veel te regenen.  Italië lonkt al weken. Niet alleen omdat het zo dichtbij is, maar ook omdat ik de taal zo mooi vind. En ik zin heb in een échte pizza. Zal ik de stap wagen?

Om 8 uur zaterdagmorgen zit ik in de trein naar Klosters. De wereld is wit. Nog steeds bevolken skiërs van alle leeftijden de trein. Ik stap in de volgende trein, die onder de flüelapas doorloopt. Twee aardige Zwitsers hebben me al gevraagd of het niet te koud is om te fietsen. Voor een gesprekje in het Duits draai ik mijn hand niet meer om. In de derde trein stapt nog een fietser in, hij vertelt me alles over de Etschradweg, die ik van plan ben te gaan fietsen. Daarna stappen we over in een bus. De fietsen worden achterop de bus gehangen aan één simpel haakje. 

De bus rijdt over piepkleine weggetjes naar piepkleine dorpjes met prachtig beschilderde huizen. Enge haarspeldbochten. Zo reden wij vroeger met onze ouders ook naar Italië. Mijn moeder morde als mijn vader de motor uitzette om benzine te sparen. En als wij kinderen ruzie maakten, riepen onze ouders in koor: Genieten jullie ook van het uitzicht?!

In Malles is onze bustocht ten einde. Ik herken mijn fiets niet meer. Hij heeft een egaal andere kleur geklegen, een vuilgeel zand dat is blijven plakken aan het opgespatte pekel. Saharazand, reageren mensen op het perron.

Trein nummer vier brengt mij eindelijk waar mijn fietstocht begint. In een stampvolle trein rijd ik naar Merano. De stad vast heel prachtig, maar op Paaszaterdag is het nét Valkenburg. Bovendien zijn de omringende bergen in mist gehuld, en regent het. In een boekhandel koop ik de Etschradweg en laat me bij de VVV informeren over de weg de stad uit.

En dan vertrek ik - weg van het gepeupel, de natuur in. Wat doet dat goed. Langs de weg letterlijk duizenden appelbomen waarvan de bloesems op knappen staan. Een kabbelende rivier, mist en regen. Ik vind mezelf moedig dat ik hier fiets. Ik denk aan Laurien die altijd zingt in de regen. En aan mijn zieke vrienden en zwager en aan een overleden collega. Ik ben blij dat ik leef. Het voelt vrij om te fietsen naar een onbekende plek. Weg van Davos.

Binnen één dag is het klimaat veranderd van midwinter naar vroeg zomer. Ik voel de zwoele wind ondanks het natte weer. En ik zie en ruik de natuur in volle pracht en kracht uitbotten. Veel wilde bloemen lans de weg, en ook prachtige bloeiende bomen, ja zelfs zelfs palmbomen! Qu'è bella, Italia!