Wel of geen eeuwigheidssoep

Hans Castorp is nu - net als ik - twee weken in Davos.

Er wordt een demping in zijn longen geconstateerd en hij wordt gedwongen langer te blijven. Naast de verkalkte littekenvorming heeft hij ook nog een schorre plek: "Ik wil nog niet spreken van een verwekingshaard, maar het is beslist al een vochtige plek, en als u beneden daar zo verder gaat, mijn beste, is voordat u er erg in hebt uw hele longkwab naar de filistijnen", aldus kamerheer Behrens.

Berusting bij Hans. Eén brief naar huis en de kisten met sigaren, kleding en geld worden bezorgd. Fijn dat onze held nu langer kan genieten van zijn verliefdheid op Madame Chauchat, ofschoon deze niet beantwoord wordt en hij eerder lijdt dan dat hij van haar bevalligheid geniet.

Intussen blijft Thomas Mann het fenomeen TIjD van alle kanten belichten. Veel passages zou je eigenlijk hardop moeten lezen, zo gecomprimeerd en geconstrueerd is zijn taalgebruik; lees maar over de eeuwigheidssoep!

"Het is wellicht nuttig de lezer met betrekking tot de geheimen van de tijd voor te bereiden op nog heel andere wonderen en fenomenen dan wat zich hier aan ons voordoet, omdat we daar in zijn gezelschap mee te maken zullen krijgen. Voor nu volstaat het dat iedereen weet hoe snel een reeks, ja zelfs een 'lange reeks' dagen die je ziek in bed doorbrengt, voorbijgaat; het is steeds dezelfde dag die zich herhaalt; maar omdat het steeds dezelfde is, is het in feite minder correct om van 'herhaling'  te spreken; er kan beter worden gesproken van eenvormigheid, van een onveranderlijk nu of van de eeuwigheid. De middagsoep wordt je gebracht zoals ze je gisteren gebracht is en morgen gebracht zal worden. En op dat bewuste moment dringt het tot je door - je weet niet hoe of waar het vandaan komt; het begint je te duizelen als je de soep ziet komen, de tijdvormen vervagen, vloeien in elkaar over, en wat zich aan je openbaart als de ware vorm van het Zijn is een heden zonder dimensies, waarin je eeuwig de soep wordt gebracht. Maar om met betrekking tot de eeuwigheid van verveling te spreken zou heel paradoxaal zijn, en paradoxen willen we vermijden, zeker in de omgang met onze held."

Poeh, wat een roman! Ik neem het jullie niet kwalijk als je afhaakt. Maar heel leuk, Yvonne en Angela dat jullie meegenieten.

En hoe ervaar ik de tijd? 
Die staat zeker niet stil! De tweede lesweek zit erop. Er gebeurt elke dag veel, daarom zijn de lessen voor mij helemaal geen eeuwigheidssoep. Ik snap de logistiek van het leerlingvolgsysteem dat elke dag zeer minutieus voor elke leerling moet worden ingevuld en gemonitord.

Ik leer de leerlingen beter kennen. Het nieuwe, grotere lokaal geeft mij meer vrijheid. Ik ben begonnen het digitale schoolbord te gebruiken. We kijken regelmatig naar het jeugdjournaal, binnenkort hopelijk in het Duits en in het Engels.

Drie leerlingen hebben persoonlijke verhalen over hun heftige ziektegeschiedenis op mijn Ipad geschreven. Veel ziekenhuisopnames, ook op de IC, maandenlange absenties op school, een enorm arsenaal aan medicijnen. Geen wonder dat ze ouder en wijzer zijn dan de gemiddelde leerling. En het mooie is, er zit veel emotie in de verhalen. Een jongen kwam na drie schrijfsessies naar me toe en vertelde me dat hij zijn ziekte nu beter kon verwerken. 

Er is ook een leerling die een roman aan het schrijven is. Hij is zomaar begonnen en schrijft nu elke dag een hoofdstuk, en het is prachtig!