Tijd

Onderstaand bericht zette ik gisteren op Facebook. Sindsdien is er nog niets veranderd aan onze situatie, helaas.

Zelfs hier in het hart van Afrika beginnen de geledingen zich te sluiten: overal mondkapjes en desinfecterende gel, geen handen schudden meer, hotels die hun deuren sluiten en hoteldirecteuren zoals de onze die hun gasten zo snel mogelijk willen lozen. De eerste Coronabesmetting heeft Tsjaad bereikt.

We zijn met zeven wachtende Nederlanders - vier mensen uit wildpark Zakouma en drie technici die speciale poortjes zouden gaan plaatsen bij de komende verkiezingen.

Vanochtend werden we opgehaald door African Parks voor een meeting op het hoofdkantoor, daarna naar Air France en toen door naar de Franse Ambassade. Alles met de bedoeling deze organisaties onder druk te zetten ons op een uitreisplek te zetten. Daarna een bijeenkomst met de attaché van BuZa voor verdere informatie. Vanmiddag overleg met de directeur van het hotel.

En zo gaat de dag voorbij. We houden goed afstand tot elkaar, we trekken ons van tijd tot tijd terug op onze kamers, en we eten in de ontbijtzaal of onder een overkapping bij het zwembad (waar niemand meer in zwemt).

Er is geen paniek, er wordt zelfs af en toe gelachen. En geen van ons heeft enig idee wanneer we weer thuis zijn. Vage paralellen met de Camino doemen op, omdat leeftijd, beroep en nationaliteit er niet toe doen, iedereen een voornaam heeft, en je als vanzelfsprekend met elkaar het laatste nieuws uitwisselt. Pelgrims in noman's land.

Tot de volgende keer, met hopelijk positiever nieuws.
Enne... lees het gedicht Eb van Vasalis eens, zo ook trek ik mij terug en wacht.